Formy terapii ADHD

Celem terapii jest  zmniejszenie objawów nadpobudliwości oraz zmniejszenie przejawów zaburzeń współistniejących i zredukowanie ryzyka późniejszych powikłań.

Terapia dziecka z ADHD musi być dostosowana do wieku a także potrzeb dziecka, a najskuteczniejszą jej formą jest połączenie wszystkich opisanych poniżej metod.

Należy podkreślić, że terapia jest formą opieki nie zaś leczenia.
Można wskazać na różne formy terapii:
1. Behawioralne metody kierowania zachowaniami dziecka z ADHD obejmujące:

  • tworzenie odpowiedniego systemu procedur oraz zasad,
  • efektywne wydawanie poleceń, które powinny być krótkie oraz pozytywnie sformułowane,
  • stosowanie konsekwencji pozytywnych oraz negatywnych .

 

2. Metody pracy z określonym zachowaniem. Przy tej metodzie zastosowanie mają:

  • analiza zachowania, które należy zmienić,
  • wyznaczenie celu, zamierzonego do osiągnięcia w pracy nad określonym zachowaniem, należy wyznaczyć cel idealny, jak również cele krótkoterminowe,
  • ustalenie  sposobu pracy nad danym zachowaniem,  przy stopniowym zmniejszaniu jego częstotliwości .

3. Trening zastępowania agresji ART składający się z trzech modułów:

  • treningu umiejętności prospołecznych,
  • treningu kontroli  złości
  • treningu wnioskowania moralnego .

 

Celem takich interwencji jest zastępowanie zachowań agresywnych oraz przemocowych zachowaniami pożądanymi czyli prospołecznymi.

Jako metody terapii ADHD wskazać również można integrację sensoryczną, terapię Weroniki Sherborne, kinezjologię edukacyjną Dennisona bądź Metodę Dobrego Startu – wszystkie z metod oparte są na metodach wykorzystujące ruch.

W integracji sensorycznej przyjmuje się, że specyficzne ćwiczenia, gdzie uczestnikiem jest dziecko, wywołują poprawę funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego, co pozwala  na zdobycie  nowych umiejętności, dotychczas deficytowych.
Ruch rozwijający W. Sherborne zakłada zaś proste ćwiczenia zmierzające do poznania własnego ciała i pomagające w nawiązaniu kontaktu z inną osobą, określeniu przestrzeni dookoła siebie. Ćwiczenia prowadzone są w formie zabawy, tj. ćwiczeń do piosenek, czy wierszy, bądź ćwiczeń grupowych.

Kinezjologię edukacyjną Dennisona określa się czasami „gimnastyką mózgu”, ponieważ ćwiczenia ruchowe w takiej metodzie prowadzą do polepszenia funkcji ruchowych oraz wzrokowo-motorycznych.
Natomiast Metoda Dobrego Startu obejmuje usprawnianie funkcji słuchowych i wzrokowych, oraz dotykowych, ruchowych jak i ich integrację przez ćwiczenia psychomotoryczne.
Terapia EEG-biofeedback pozwala modyfikować czynność fal mózgowych za pomocą tzw. „biologicznego sprzężenia zwrotnego”, czyli wykorzystania informacji na temat parametrów czynności fizjologicznych. Osoba uczestnicząca w treningu EEG-biofeedback ma przymocowane do skóry głowy elektrody, a jej zadaniem jest uczestnictwo w grze wideo jedynie za pośrednictwem aktywności mózgu. Za powodzenie w grze osoba jest nagradzana punktami. To pozwala wzmocnić fale o pewnych częstotliwościach i powodować hamowanie tych o innych. Dzięki treningom jednego z pasm fal mózgowych możliwy jest, np. korzystny wpływ na koncentrację uwagi, z którą tak często mają trudność osoby z ADHD.
Jak można zauważyć, istnieje wiele propozycji dla osób  z nadpobudliwością.. O konieczności oraz formie terapii musi decydować lekarz diagnozujący ADHD. Bez względu jednak na uczestnictwo w sesjach lub zajęciach terapeutycznych, najistotniejsze znaczenie ma przystosowanie środowiska rodzinnego oraz szkolnego do potrzeb dziecka z trudnościami wynikającymi z objawów ADHD oraz konsekwentne wspieranie go w radzeniu sobie z zaburzeniem.
Istnieją także metody skierowane do i na rodziców, oto one:

  • metoda pracy z trudnymi zachowaniami dzieci C. Sutton – wspomaga ona rodziców w nauce przypatrywania się zachowaniu dziecka oraz modyfikowania niepożądanych zachowań,
  • poradnictwo dla rodziców – poradnictwo to obejmuje różnorodne działania rodziców dotyczące postępowania dziecka z ADHD, kontaktów ze szkołą, przedstawiania sytuacji dziecka w otoczeniu. Może być prowadzone przez psychologa lub psychiatrę,
  • trening umiejętności wychowawczych dla rodziców dzieci z ADHD– skierowana do rodziców forma edukacji, mająca na celu przekazanie wiedzy czym jest ADHD, jak rodzic powinien komunikować się z dzieckiem, jak rozpoznawać jego zachowania itp.,
  • psychoterapia rodzinna i indywidualna dorosłych – obecność nadpobudliwego dziecka w domu może powodować wiele konfliktów i napięć, wtedy nieodzowna może stać się pomoc terapeuty,
  • grupy wsparcia dla rodziców – prowadzone są przez psychologów, uczestniczą w nich rodzice dzieci z ADHD, dzięki udziałom w takich   grupach rodzice wymieniają się doświadczeniami związanymi z ADHD. Dają one także możliwość spotkania się z osobami, które przeżywają podobne problemy.

 

Najskuteczniejszą formą terapii dziecka z ADHD, jest terapia łączące wszystkie te metody.

Powinno łączyć się terapię zachowań dziecka z treningiem umiejętności wychowawczych dla rodziców. Terapia farmakologiczna bez oddziaływań wychowawczych nie przyniosłaby z pewnością oczekiwanych efektów, tak samo jak nawet najlepiej przygotowane metody wychowawcze, w przypadku dzieci z nasilonymi objawami ADHD, nie przyniosłyby spodziewanych rezultatów.

One thought on “Formy terapii ADHD”

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *